Στον απόηχο του Καλοκαιριού…

Στο χωριό, το χώμα ζυμώθηκε με τα σπασμένα κεραμίδια.
Χώνεψε μνήμες και… μνήμες.

Ο καλοκαιριάτικος ήλιος φωτίζει τις λεπτομέρειες, βάφει πιο ζωηρά τα χρώματα, κάνει πιο ακριβή, πολύτιμη την ομορφιά της φύσης. Το φως δίνει άλλη διάσταση.

{…} Ο άνθρωπος εδώ, έχει συντροφιά τον άνθρωπο, μετράει τ’ άστρα σαν παιδί… στην ξαστεριά, τις νύχτες…

Ρούλα Λιάσκου («Το χωριό π’ αγάπησα», Συλλογές, 2003)

Λένε πως όλες οι αισθήσεις είναι εξίσου σημαντικές για τον άνθρωπο, και οι πέντε, και πως αυτές σου δίνουν τις λεπτομέρειες στην καθημερινότητά σου που την κάνουν ξεχωριστή, μοναδική! Όμως φρονώ πως η δυνατότερη όλων είναι η όσφρηση! Οι μυρωδιές είναι αυτές που ξυπνούν θύμησες, συναισθήματα, σκέψεις και μορφές, πολλές φορές καλά κρυμμένες και δημιουργούν με το μυαλό συνειρμούς που άλλοτε εγκρίνει το «επιθυμητικόν» και άλλοτε όχι!

Κάνοντας μια βόλτα στα σοκάκια του χωριού, στα τέλη του Αυγούστου, μια γλυκιά μελαγχολία έρχεται να επιτείνει τις μυρωδιές από τα αμύγδαλα που δένουν ασταμάτητα και το χώμα που λαίμαργα αποζητά την υγρασία και σχεδόν ηδονικά αποδέχεται τις πρώτες στάλες της βροχής…

Μπροστά στον Αη-Βασίλη, οι βοκαμβίλιες σου δίνουν την αίσθηση πως βρίσκεσαι σε ένα λιθόστρωτο δρομάκι κάποιου νησιού στις Σποράδες ή στο Ιόνιο, μα σαν σηκώσεις το βλέμμα σου η ματιά σου συναντά μια καταπράσινη θάλασσα που σου ανοίγεται απλόχερα μπρος τα πόδια σου και σε γοητεύει.. σε γοητεύει η συμμετρία της, η τάξη των πραγμάτων της, η ομοιομορφία της… εκεί που το πράσινο των δέντρων, των λουλουδιών, των φυτών και της φύσης γενικά αγκαλιάζει το γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού!!
Κατηφορίζοντας τα σκαλιά ανάμεσα στα επιβλητικά παλιά κτίρια του χωριού, που μπορεί να πάλιωσαν αλλά η αίγλη τους έχει μείνει και την υπερασπίζονται με σθένος ακόμη και σήμερα και στα πετρόχτιστα δρομάκια που μαρτυρούν τα χρόνια που πέρασαν, δεν μπορεί παρά η σκέψη να είναι μια: Πόσο λίγοι…πόσο μικροί είμαστε μπροστά στον χρόνο;

Ο Πανδαμάτωρ μεν, Ανελέητος δε… Γιατρεύει τα πάντα, αλλά σαρώνει και τα πάντα στο διάβα του…

Κάθε χρόνο, από παιδί, πάντα η περίοδος μετά από τις διακοπές ήταν δύσκολη. Έπρεπε να εγκλιματιστείς στις νέες συνθήκες και να οργανώσεις τη ζωή σου στα νέα δεδομένα που κάθε χρόνο ανοίγονταν…

Έτσι. τον ερχομό του Σεπτέμβρη στο χωριό τον σηματοδοτούσε κυρίως όσο ήμασταν παιδιά, το γενέθλιο της Θεοτόκου, «Η Αγία Καθολική». Όχι, δεν είναι Αγία ξεχωριστή. Είναι η εκκλησία της Παναγίας που εορτάζει στο γενέθλιό της και πάντα λειτουργούσε ως σημείο εκκίνησης για τη νέα σχολική χρονιά που ξεχώριζε μπροστά μας! Οι νυχτολουλουδιές που ασύμμετρα πετάγονταν παντού μέσα στο προαύλιο της εκκλησίας και οι μυρωδιές τους ήταν το κάτι άλλο!!!

Ήταν αυτή η μυρωδιά που καθόριζε την νέα μας αρχή…